interessant

Twee verrassend goedkope stukken biefstuk - en precies hoe u ze moet bereiden

Ik heb goed steaknieuws en ik heb slecht steaknieuws. Het slechte nieuws is dat voorheen kostenbewuste stukken vlees, zoals flank en roksteak, niet meer zo kostenbewust zijn. (Dit is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat ze zoveel hype hebben gekregen als 'betaalbaar'. Toen ik onlangs een flank ging kopen, was ik behoorlijk verrast om te ontdekken dat het twee dollar meer per pond kostte dan de ribeye. De ribeye was in de uitverkoop, maar toch.) Het goede nieuws is dat er een andere kwaliteit is, goedkope snitten die er zijn, en met de juiste aanpak kun je ze behoorlijk goed laten smaken.

Maak goedkope keuzes

Toen ik me realiseerde dat ik toch geen roksteak zou kopen, koos ik twee andere stukken: Denver-steaks (die je op de bovenste foto kunt zien) en petite entrecote (foto net boven), die beide onder lagen $ 10 per pond. (Disclaimer: ik kan niet voor het hele land spreken, maar deze bezuinigingen zijn consistent goedkoop in mijn omgeving.)

  • Denver-steak: als je nog nooit van Denver-steaks hebt gehoord, is dat logisch, omdat deze snee, die langs de platte kant van het schouderblad loopt, tot voor kort niet als steak werd verkocht, maar gemalen in hamburgervlees of verkocht als onderdeel van een gebraden. Ik ben zeker blij dat ze het nu verkopen, omdat het goed gemarmerd is, vol vlezige smaak en perfect voor pan-schroeien of grillen.

  • Kleine entrecote: Ook bekend als "tip steak" deze snede komt uit de lendenstreek van de koe, sluit de staart. Het is een zeer magere snit die niet super mals is, maar het heeft een goede smaak en wordt meestal gebruikt voor broodjes en kebabs.

Behalve dat ze van koeien zijn gemaakt en voor vergelijkbare prijzen worden verkocht, hebben deze steaks geen ton gemeen. Beide kunnen echter met slechts een klein beetje zorg (en een marinade) worden veranderd in iets heerlijks.

Maak een Marinade

Kijkend naar de twee steaks, kon ik zien dat de petite entrecote absoluut een beetje chemische malsheid nodig had door middel van marinering, maar dacht dat de Denver het prima zou doen met een beetje zout en een goede schroei. "Gewoon goed" is precies hoe het bleek. Het smaakte redelijk goed, en het was niet zwaar, maar er zat gewoon wat meer kauw dan ik lekker vind in mijn vlees, en ik dacht dat we het beter konden doen. Niet tevreden met dit resultaat, sloeg ik twee verschillende marinades en liet het resterende vlees er een, vijf en 24 uur in hangen.

Voordat we beginnen met koken (en proeven), laten we het over die marinades hebben. De eerste was een vrij klassieke marinade op oliebasis gemaakt met 1/2 kopje olijfolie, 1/4 kopje appelciderazijn, drie teentjes gehakte knoflook, twee eetlepels Worcestershire-saus, twee theelepels voorbereide mierikswortel en een theelepel van ahornsiroop. De tweede was deze uiterst belangrijke miso-marinade, gemaakt met 1/3 kopje rode miso, vier eetlepels suiker en drie eetlepels goedkope sake. Laten we kijken hoe elk ervan presteerde.

Tijd is alles

Nadat ze hun voorgeschreven tijd in hun respectieve marinade hadden voltooid, werd elke biefstuk een paar minuten aan beide kanten op hoog vuur dichtgeschroeid tot een interne temperatuur van 125 ℉ werd bereikt. Daarna rustten ze vijf minuten.

In termen van smaak en malsheid, de miso marinade gewonnen door een aardverschuiving. De miso accentueerde de vlezige smaken van de steaks en voegde een beetje funk toe die het een soort van "oude" kwaliteit gaf. Qua timing was een uur genoeg voor de Denver-steak om dat beetje kauwen te verliezen, maar het werd echt iets geweldigs en soepel na een volledige 24 uur of marineren.

Maar waar een hele dag rondhangen in een marinade een smakelijke optie is voor onze Denver-steak, is het een met de petite entrecote. Na zowel een als vijf uur marineren, was de biefstuk nog steeds te taai en taai naar mijn smaak, maar dat werd opgevangen door nog eens 19 uur rondhangen in miso magie. Laat het daar echter niet lang liggen. Toen ik de petite entrecote daar voor een extra dag achterliet - gewoon om te zien wat er zou gebeuren - werd de textuur van de steak papperig in plaats van zacht, en de smaak van het rundvlees werd gedempt.

De winnende strategie

Na dat alles kreeg ik vertrouwen in verschillende dingen:

  • Miso marinades zitten vol met waarheid: wil je een biefstuk dat verouderd smaakt maar helemaal niet is? Roep de zoete en funky kracht van rode miso op, en laat alles wat mals doen.
  • Denver-steaks zijn mijn nieuwe beste vriend: hoewel 24 uur miso-marinatie je een tedere en smakelijke petite entrecote oplevert, voor slechts een paar dollar meer (maar nog steeds minder dan $ 10 in mijn verwaande supermarkt) kun je een Denver krijgen. En een Denver-steak na 24 uur miso-marineren is een zacht en soepel stukje vlezige magie.
  • Het is prima om een ​​beetje extra te zijn: hoewel een Denver-steak goed is na slechts vijf uur in de miso, is het geweldig na 24 en je verdient het geweldig.

Dus daar is het, mijn nieuwe kostenbesparende steakstrategie. Koop een Denver-biefstuk, marineer deze 24 uur in miso, schroei of grill tot medium rood, rust, snijd (tegen het graan) en verslinden. Herhaal zoals gewenst.